Zeeuwse Lente

Ik begon met drie gedachtes aan dit stukje. Allereerst ging ik proberen om de specifieke schoonheid van Zeeuws-Vlaanderen te verwoorden. Waarom deed het me zoveel? Wat zag maar vooral voelde ik toen ik door de vlakke en geschiedenisrijke polders heenging? En waarom raakte de muziek en diverse vertellingen van Broeder Dieleman over dat land me zo, zoals eerder Ede Staal dat deed in Noord-Groningen? Als tweede wilde ik iets gaan schrijven over ‘het noodlot’ dat toesloeg. Over de reden waarom ik het tweede deel van de etappe in Zeeuws-Vlaanderen niet hardlopend af kon leggen, en over hoe erg ik dat vond. En tot slot wilde ik nog iets kwijt over de fijne mensen van Zeeuws-Vlaanderen, zoals de eigenaar van de B&B waar ik sliep maar vooral ‘Slijterijmeisje Petra’, die me niet alleen samen met haar man in hun winkel hartelijk ontving maar me ook nog eens op kwam halen toen ik in the middle of nowhere geblesseerd uitviel.

Maar weet je. Dat verslag met die drie verhaaltjes. Het komt er niet. Ik bewaar dit. Eerst voor mezelf, en daarna voor hen met wie ik bier drink en wat makkelijker babbel. Het gaat me gewoonweg nog niet lukken, om het op te schrijven. Net zoals het me nog niet lukte om de 101km-etappe van eerder dit jaar goed te omschrijven. Ook dat komt later. Er groeit een groter verhaal. Een verhaal over ontdekken, over naar buiten gaan & natuur, over Nederland, over polders & water, over angsten & gevechten, over grenzen opzoeken & overwinnen, een verhaal over verhalen, en over identiteit. Van mezelf, vrienden & familie, en ons land. Hoe (en of) het op papier komt weet ik nog niet. Misschien moet ik er meer voor lopen. Maar ik denk vooral dat het tijd nodig heeft. Het sentimentele geneuzel en de spierpijn moeten eraf slijten. Het moet de herfststormen en vorst overleven. En dan. In de lente. Is alles op z’n best. Ik zwijmel vast vooruit…

Ik zie ons al rustend, op ’t strand bij Het Zwin
Thomas & ik, ons beider gezin.
Van Cadzand naar Breskens, Groede en Sluis.
Thuis, is waar je elkaar echt vindt.

Door naar ’t oosten. Wat de rest niet ziet.
Langere stukken. Mooie dag.
Nog lang niet donker, de avond die wacht.
Met Timo & Erik, José voorop.
Van buurtschap naar dorp.
We zien alles en niets.

Axel, Ulst, Iezedieke,
Boerenhat, Turkieë.
De stomme H,
De zwakke G,
Ze lopen met ons mee.

Zeeuws/Vlaanderen.
Er loopt een grens, toch echt één land.
Er gebeurde ooit veel,
Niets meer aan de hand.

Toekomst voor de vreemdeling?
Toerisme ‘op stand’?
Nee, krimpend aan de Schelde,
Zelfs het water bij Hedwige …
… wint weer van het land.

 

Deze blogpost is onderdeel van #DeRandvanhetLand; een hardloopproject waarbij ik samen met anderen een jaar lang rennend de grenzen verken van ons land, en van onszelf… Meer over het hoe en waarom van #DeRandvanhetLand lees je hier, alle verslagen via de homepage. Live-foto-verslagen op Instagram, videotimelaps via YouTube.

Advertenties

2 gedachtes over “Zeeuwse Lente

  1. Fijn weer allemaal maatje. Die verhalen tijdens een biertje gaan zeker weer komen. Fijn geschreven en mooie herinneringen is wat een mens weer ff terug doet komen op aarde..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s