Offline

De avond ervoor in Brabant begon goed. In het theater lachen om Wim Daniëls, in het biercafé preventief de energie voor de aanstaande etappe aanvullen en in de shoarmatent een vervroegd hardloopontbijt. En toen sijpelde ‘Het Nieuws’ langzaam door… Met een laatste biertje bij Thomas thuis keken we nog even TV… Weer eens wat anders, met een kater gaan slapen…

Om 7.00u, een paar uur voordat we de grens gingen opzoeken, werd ik wederom wakker met een ‘alle grenzen dicht!!!’-bericht in het nieuws. Het was slechts één van de vele berichten op Twitter. Meningen, discussies, steunbetuigingen, afschuw, ‘zie-je-wel’s’, ik kreeg van alles jeuk. Van “jeetje, ik was vorige week nog in Parijs” tot “het ligt allemaal aan het geloof”. Van “zullen we dan vandaag kinderen een mooi Sinterklaasfeest gunnen” tot “de vluchtelingen zijn een gevolg van dit terrorisme, niet de oorzaak”. Intussen nog een Whatsapp uit Amsterdam, waar m’n twee mannetjes op ‘mijn plek’ in het grote bed lagen en waar de jongste vroeg: “Kan dat hier ook gebeuren mama?” Dat leugentje om bestwil-antwoord kon er op de dag van de Sinterklaasintocht ook nog wel bij…

Beneden gekomen bij m’n logeeradres merkte ik al snel dat het zaterdagochtendritueel op veel plekken hetzelfde is. Ontbijt, krantjes, dagplanning doornemen, genieten van de nog onbedorven verhalen van de kinderen en dan allemaal op tijd in de sportkleren. Ook Thomas en ik. Maar voordat we bij de start waren van de etappe Langeschouw – Wernhoutsburg, en aldaar Alewijn zouden aantreffen, gingen we eerst de zoon van Thomas afzetten bij z’n outdoor-ochtend. Al rijdend vertelt Thomas me zonder gêne dat ie, ‘om schuren te voorkomen’, wat vaseline bij z’n billen had gesmeerd. Nog voordat Thomas z’n zin af kon maken mengde de negenjarige zoon van Thomas zich in het gesprek: “Pap, op dat soort informatie zit AJ dus écht niet te wachten hè…”

Een uur later gingen we van start. Thomas, ik, én Alewijn. Alewijn liep voor het eerst mee. Ik ken ‘m virtueel al jaren, we delen dezelfde werk- en sportgerelateerde vrienden maar zagen elkaar recent pas voor het eerst. Al maanden probeerden we een etappe te plannen waarbij hij mee kon, nu was het eindelijk zo ver. Te kort om echt goed bij te praten. Te snel afkoelend om uitgebreid stil te staan bij de grenspalen en de ook hier aanwezige Dodendraad-monumenten. Te nat om goed te genieten van de omgeving. En te volle familie-agenda’s om na de etappe uren bier te drinken en na te tafelen. Maar toch was het enorm fijn dat Alewijn erbij was. We liepen met z’n drieën door natuurgebied De Maatjes, en zo voelde het ook. Ik vermoed dat dit alles behalve ‘de eerste en laatste keer’ was dat we samen de grens opzochten. En ik ben blij met de zoveelste bevestiging dat je online de mooiste dingen en mensen tegenkomt maar niets beter is dan daar offline van genieten.

Waar we het over hadden? Ja, natuurlijk over de grens. En over Parijs. Met een blik op de zwaarbevochten grenzen uit het verleden, nadenkend en pratend over nu en de toekomst. Maar oh wat was het fijn om het vooral over andere dingen te hebben. Over hardlopen. Over vaders. Over midlife-crises, niet die van onszelf natuurlijk. Over kinderen, wel die van onszelf natuurlijk. Over lekker eten en uitstekende redenen om bij Sergio Herman op bezoek te gaan. Over kinderen nogmaals. En over van alles. Non-stop-pratend naderden we de finish, terwijl de regen inmiddels overal doorheen drong en zelfs de vaselineplek van Thomas bereikte. Tijd voor de eindsprint. Tijd om nog maar eens een gespreksonderwerp aan te snijden. De kunst van het bierbrouwen. Met twee Untappd-verslaafden en een Brouwer in ons midden. Onder het genot van het welverdiende finishbiertje.

Teruggekomen bij Thomas thuis volgde de after party. Waar inmiddels ook mijn gezin was gearriveerd. Enthousiaste verhalen over alle sportprestaties en natuurlijk over de intocht van Sinterklaas. Langzaam warm worden bij de open haard. Met een deken om m’n koude tenen heengeslagen. Alsof ik m’n voeten, die me normaal overal brengen en alles laten zien, in een coconnetje had. Afgeschermd van de boze buitenwereld. Alleen wijn, bier, bitterballen, en wij. De ‘grote mensen TV’ bleef uit. Twitter en Facebook ook. Even offline. Even geen Parijs. Geen speculaties. Geen zie-je-wel’s. Geen geruzie. Geen ‘grenzen dicht!!!’. Op dat soort informatie zit AJ dus écht niet te wachten hè.

Deze blogpost is onderdeel van #DeRandvanhetLand; een hardloopproject waarbij ik samen met anderen een jaar lang rennend de grenzen verken van ons land, en van onszelf… Meer over het hoe en waarom van #DeRandvanhetLand lees je hier, alle verslagen via de homepage. Live-foto-verslagen op Instagram, videotimelaps via YouTube.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s