Vrije vogels

Op zoek naar de grenzen van ons land, en onszelf. Dat is de ondertitel van De Rand van het Land. En dus ga ik, of een medeloper, geregeld uit de comfort zone. ‘Verder’, ‘langer’ of ‘meer alleen’ dan ooit. Of pratend over persoonlijke en fysieke grenzen die zijn overwonnen. En soms geconfronteerd worden met pijn, of angst. De angst voor honden springt daarbij bovenuit. Daarover schreef ik al eens eerder. Uit de reacties daarop leerde ik dat veel hardlopers die angst delen. Natuurlijk verwijt ik de honden niets, wel de baasjes. Maar ik wil vooral van deze angst af. Want vooralsnog is de angst alleen maar erger geworden, niet in de laatste plaats omdat die geruststellend bedoelde opmerking ‘ze willen alleen maar spelen’ dus niet altijd klopt. Bij mij niet, maar ook bij anderen niet.

Het was misschien daarom dat ik een klein beetje opzag tegen de tweede etappe van afgelopen vrijdag. Er stond namelijk een ‘spannende avondetappe’ op de agenda. Ik zag al voor me dat de honden door de nacht zwierven en me zouden opvreten. Maar gelukkig liep ik niet alleen. Ik liep samen met de mannen van Het Kasteel. Het Kasteel is het studentenhuis waar vaste mee-loper en ‘Figurant van het Land’ Erik heeft gewoond. En waar hij nog steeds, zoals alle oud-bewoners, met open armen wordt ontvangen. Zo ook vrijdagavond. We schoven aan bij een prima studentenmaaltijd. En terwijl de pasta en het ‘kleine biertje vooraf’ nog aan het zakken waren, bespraken we de logistiek en de regels van het avondprogramma; De Smokkeletappe.

Het principe was duidelijk. Erik, Mike en ik waren de hardlopende ‘smokkelaars’. We hadden een route van 20km af te leggen. Van Haaksbergen naar Enschede. Dwars door landbouwgebied, bossen en natuurgebieden. Stijn en Pieter hadden een andere taak. Zoals dat vroeger ook ging, bij onder andere de smokkelroute door Witte Veen, gingen zij ons als douaniers ‘opjagen’. De douaniers hadden onze route, dat was hun voordeel. Hun nadeel was het vervoersmiddel; de auto en lopend/wandelend. Want van de huidige Kasteel-mannen bleek alleen smokkelaar Mike fit genoeg voor het hardlopen. Ondertussen zouden wij ons smokkelwaar (kleine flesjes Jägermeister) bij elke grenspaal of grensovergang ‘adje trekken’. Over de tegenprestatie als Pieter en Stijn ons hadden gepakt, zouden we ter plekke overleggen. Oké, duidelijk, tijd om te gaan!

Na de donkere start in Haaksbergen hadden we al snel door dat we alleen op de verharde weg alert moesten zijn. De lange stukken ‘Groene Grens’ die we liepen bleken onmogelijk te bereiken voor Stijn en Pieter. Het ‘opjagen’ was dus niet zo spannend. Maar de laaghangende mist… De maan die daar doorheen kroop… Het bordje ‘pas op voor Schotse Hooglanders’… Mike’s opmerking over ‘hier is laatst een meisje vermoord’… De blaffende honden op afstand… De vogels (en andere beesten?) die wegschoten uit struiken en bomen… De gillende meisjes in de verte (vierden ze een Halloween-feest, of werden ze bruut mishandeld, we zullen het nooit weten)… De dichtbegroeide pikdonkere paden… En de hoofdlamp die al na een kwartier de pijp aan Maarten gaf… Ik zal het maar eerlijk toegeven; dat alles maakte het best spannend. De aanwezigheid van Mike en Erik, en ons smokkelwaar, zorgde voor de juiste ontspanning.

Een kilometer voor het einde troffen we een ‘boobytrap’ aan, het flesje Grolsch dat erbij stond verraadde de afzender. Fluisterend renden we door. Maar nog steeds geen hond te bekennen, laat staan een douanier. “Ze zitten vast al te drinken in grenscafé Sandersküper”, dachten wij. Niets bleek minder waar, zo bleek later. Een half uur lang lagen ze in een hinderlaag bij het Grolsch-flesje. Toen we maar niet kwamen (als het pikkedonker is, loop je langzamer…) gingen ze ons elders zoeken. En precies toen ze in de auto zaten op weg naar een ander verhard punt, liepen wij voorbij de hinderlaag. Ons smokkelwaar was allang op – er bleken veel meer grenspalen dan Jägermeister – en als overwinnaars liepen we via een laatste grenspaal naar het eindpunt; de voormalige grensovergang vlak onder Enschede. Buutvrij!

Douaniers Stijn en Pieter kwamen tien minuten later aanrijden. Ze namen hun nederlaag sportief op en trakteerden ons op bier. Het zou niet het laatste finishbier van de avond zijn. Ergens rond half 4 vond ik een bed en waande me weer even in m’n eigen studentenkamer. Met het verschil dat rond 07.00u m’n biologische wekker ‘ploink’ deed en ik niet veel later, nog steeds in m’n hardloopshirt, op zoek ging naar koffie. Een tikkie brak las ik met een Kasteel-mok in m’n ene en m’n iPhone in m’n andere hand het laatste nieuws. “Wilders wil de grenzen weer gaan bewaken.”, en, ik las door, “We moeten gewoon rond de grens gaan patrouilleren.” Ik wenste ‘m in m’n gedachte veel succes. En raadde ‘m aan om niet Stijn en Pieter in te huren voor die taak. Tenzij hij ook iedere vluchteling een gezellige nacht in Enschede gunt.

Bedankt mannen. Kantelen!

Deze blogpost is onderdeel van #DeRandvanhetLand; een hardloopproject waarbij ik samen met anderen een jaar lang rennend de grenzen verken van ons land, en van onszelf… Meer over het hoe en waarom van #DeRandvanhetLand lees je hier, alle verslagen via de homepage. Live-foto-verslagen op Instagram, videotimelaps via YouTube.

Advertenties

Een gedachte over “Vrije vogels

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s