Oorverdovend Stil

Terwijl ik m’n tas pak voor 2 dagen #DeRandvanhetLand, suist de wind in m’n oren. Bij het hardlopen het mooiste geluid dat er is. Het liefst zo hard, dat het er stil van wordt. Het deed me denken aan wat Kristel gisteren zei, naar aanleiding van de minuut stilte op haar werk. “Oorverdovend stil.”

Dat was ik de afgelopen dagen ook. Oorverdovend stil. Zonder te oordelen over anderen die wel actief bleven, of zelfs actiever waren dan ooit, trok ik me even terug op Twitter. De plek waar veel mooie dingen gezegd en getekend werden maar waar nuance op dit soort ingrijpende momenten altijd als eerste verdwijnt.

M’n gedachtes dwalen af naar morgen. Ik loop met Leon, die als kiter uitkijkt naar de windetappe, langs de rand van Zuid-Holland naar Zeeland. Langs plekken waar zeelieden zich lieten brengen door diezelfde Westenwind. Zeelieden die ons beschermden, zeelieden die voor eten zorgden, zeelieden die haat en oorlog brachten, zeelieden die slaven vervoerden, zeelieden die helden werden, zeelieden uit eigen land én van verre. Zeelieden met lef. Ze werden ontvangen door mensen zoals ik. Vaak met een oordeel, vaak ook zwijgzaam. Maar bijna altijd met open armen. Dat maakte Nederland groot.

Open armen. Juist nu. Zoals een kind ze strekt op een winderig strand. En ja. Misschien ben ik naïef. Of hypocriet. Of laf. Met alle winden meewaaiend. Maar als je met alle winden meewaait, kom je tenminste nog eens ergens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s